1 - رئیس جمهور آینده باید اراده و توان به کارگیری همه نیروهای سیاسی جامعه را داشته باشد. اگر رئیس جمهوری بر سر کار بیاید و تیم اداره کشور را از میان اصولگرایان برگزیند یا همکارانش را صرفاً از بین اصلاح طلبان انتخاب کند ، با دولتی تک بعدی مواجه خواهیم شد که با محرومیت از بسیاری از توانمندی های مدیریتی ، کشور را با چالش های جدید مواجه می کند.
دولت بعدی ، الزاماً باید دولت وفاق ملی باشد و رئیس جمهور باید بتواند در حد و اندازه دولت ملی باشد.
دولت یازدهم با رئیس جمهور "کوچک" و "جناحی" سرنوشتی جز ناکامی نخواهد داشت.
2 - رئیس جمهور بعدی ، باید از اقتصاد سر رشته داشته باشد و یا لااقل ، بتواند تیم اقتصادی قدرتمندی را به کار گیرد. اعتماد به متخصصان اقتصاد و به غربت نینداختن آنها ، از لوازم مهم ریاست جمهوری در ایران است.
این نکته ای است که در دوره حاضر مغفول مانده و نظرات کارشناسان اقتصادی ، قربانی دیدگاه های شخصی برخی مقامات دولتی از جمله رئیس جمهور شده است.
احترام به کارشناسان اقتصادی و بهره مندی عملی از مشاوره های آنان ، ویژگی مهمی است که رئیس جمهور بعدی باید نسبت بدان تعهد دهد.
3 - رئیس جمهور یازدهم ایران ، باید جهان امروز و ادبیات دیپلماتیک و بین المللی را بفهمد و راه و چاه رابطه با جهان و تنش زدایی را بداند. و اینکه دهانش را باز کرده و هر چیزی را بگوید و برای مملکت هزینه تراشی کند نه تنها شجاعت و سیاست نیست بلکه کم فهمی است . عدم اشراف رئیس جمهور بر روابط بین الملل ، می تواند به ساده انگاری و نهایتاً هزینه زایی و خسران ملت منجر شود.
فراموش نکنیم که نوع روابط بسیار بد کنونی ایران با جهان به گونه ای است که ترمیم آن ، نیاز به "تخصص" دارد و با شعار و هیاهو نمی توان اوضاع را بهبود بخشید.
مخلص کلام آن که «توانایی ایجاد دولت وفاق ملی» ، «اقتصادگرایی» و «فهم دیپلماسی» ، سه مؤلفه ای هستند که در هر کس که باشند ، می توان ریاست جمهوری بعدی را با دغدغه خاطر کمتری به او سپرد.
ما چاره ای جز دوست داشتن ایران و روشنگری برای انتخاب بهترین نداریم و گرنه خائن به وطن هستیم
حامیان ریاست جمهوری قالیباف